que inexorablemente
caeré al suelo antes que él,
que tiene alas morfológicas .
No hay nadie capaz de reanimarme
que tiene alas morfológicas .
No hay nadie capaz de reanimarme
en esta metálica noche.
Queda la lucidez de una araña
Queda la lucidez de una araña
que se molesta en aplicar su tela,
en enseñarme a doblegar ensoñaciones.
en enseñarme a doblegar ensoñaciones.
Un animal en una cápsula
escupida al espacio.
La soberbia se muerde, se despedaza.
Ocho patas caminando entre dos sienes,
ocho ojos arraigados a la rutina que es nada.
Y aprendo.
Aprehendo.
La soberbia se muerde, se despedaza.
Ocho patas caminando entre dos sienes,
ocho ojos arraigados a la rutina que es nada.
Y aprendo.
Aprehendo.
Aprendo que hay aves inoculadas de rabia,
faros que causan naufragios.
Es tan triste...
La jugada maestra no es creer , si no ser creído.
No me atrae el sabor a resina del amor.
Por favor, no pienses que esta noche carece

No hay comentarios:
Publicar un comentario